maandag 1 oktober 2007

Pauline en het raadsel van de weggegooide boeken


Dit is mijn laatste avond als zesenveertigjarige. Hoewel dat verder weinig zegt over het aantal avonden dat ik nog zal meemaken, en de voorraad morgen niet opeens drastisch zal zijn geslonken, is zo'n overgang naar een nieuw jaar toch een moment waarop ik onwillekeurig even ga rekenen.

Nog een keer de kleuterschool (waar ik 'bleef zitten' omdat ik 'ongelukkig jarig' was - dat had je nog in die tijd), de lagere school en de middelbare, en ik ben tweeenzestig. Studie Nederlands en bijvak Geschiedenis erbij, en ik ben zeventig. Dat klinkt nu nog als een leeftijd die ik niet zou kunnen hebben. Maar dat dacht ik ook van zevenenveertig. Ik weet nog goed dat ik als meisje van veertien niet kon wachten met ouder worden: 'Ach, als ik toch eens zeventien zou zijn! Maar ja, dat duurt nog eeuwen.' Nu is drie jaar vooruit denken veel minder beloftevol. Dan ben ik - nou, reken maar uit, als je nog kunt.

Gisteren vierde ik mijn verjaardag met mijn familie. Mijn zus bracht een mooi cadeau mee, en daarnaast een plastic tas met boeken die ze niet meer wilde hebben. Hij staat hier naast me. Hele series zitten erin. Pitty naar kostschool, Pitty's tweede kostschooljaar, Pitty in de derde. En dan nog drie jaar zo door. De dolle tweeling: van hetzelfde laken een pak, zes delen lang. En dan die eindeloze serie van de vijf: De vijf op avontuur, De vijf en het verborgen spoor, De vijf en de verborgen tunnel. Nou ja, you get my drift.

Ga ik die boeken een plaats geven in mijn boekenkast? Ha! Ik dacht het niet. Een paar zal ik er doorbladeren. O ja, kattekwaad: dat had je toen nog! En, ach, nu weet ik het weer: de ergste zonde van een meisje op kostschool is 'achterbaks zijn'. Daar hoor je ook nooit meer iets over. Ik glimlach omdat ik mij herinner dat Georgina, de guitige krullenbol van de vijf, zich George liet noemen, en ik dat in mijn hoofd altijd uitsprak als Gee-jor-ge. Wist ik veel.

Maar nu weet ik beter. En daarom stop ik de pockets met vrolijke kleurtekeningen op het omslag in een doos en plaats die in een diepe kast, achter de kampeerspullen. De rest gooi ik weg. Ja, echt. Sinds ik elk jaar tientallen debuten krijg, vanwege mijn lidmaatschap van de jury van de Debuutprijs, kan ik dat: boeken weggooien. Gisteren gaf ik er een paar mee aan familieleden. Maar wat ik nooit meer zal lezen en waar ik geen dierbare leesherinnering aan heb: dat breng ik naar het oud papier. (Zie trouwens de blog van DaPiet voor een vermakelijk betoog over waarom je eigenlijk helemaal niets meer hoeft te lezen, en Flopke en Marina over lezen bij verdriet en somberte.)

Ik beschouw deze meedogenloosheid als een verworvenheid van het ouder worden. De tijd gaat dringen, en dat dwingt tot selecteren. Dat principe geldt op de plank, maar ook horlogetechnisch. Pulp lees ik niet. Als een boek me niet bevalt leg ik het weg (dat is trouwens nog steeds een moeilijke). Ik zoek naar wat mij werkelijk kan boeien en raken.

Gisteravond ben ik begonnen in 'The white rock, An exploration of the Inca Heartland', van Hugh Thompson. Ik hoop op een poetisch en geestig verslag van opmerkelijke archelogische vondsten, waar ik veel van kan leren. Voor minder doe ik het niet. Daarna Neruda weer eens lezen, over Machu Picchu. Dan terug naar Eduardo Galeano, en zijn indrukwekkende geschiedenis van Latijns-Amerika, opgebouwd uit talloze fragmenten. En ondertussen reizen regelen, naar Barcelona en Chili.

In zo'n leven heeft de dolle tweeling niet langer een plaats. Wie het niet kan verdragen dat ik jeugdsentimentele lectuur naar de gemeentewerf ga brengen kan zich bij mij melden. Beschouw dit als een marktplaatsadvertentie. Maar laat ik erbij zeggen dat mijn zus die weg al heeft geprobeerd.

Het ultimatum loopt op 8 oktober af. Dan gaan de meeste Enid Blytons de deur uit. Ik denk dat zelfs de boeken van J.B. Schuil eraan moeten geloven. 'Hoe de Katjangs op de kostschool van Buikie kwamen': die titel vond ik vroeger zo stom, dat ik het boek nooit wilde lezen. 'Stom' vind ik dingen niet meer. Toch zal ik dit boek nooit lezen. Sommige dingen veranderen niet.

6 opmerkingen:

Wieneke zei

Planken vol met 'oudere meisjesboeken' (ja zo heette dat, dat heb ik niet verzonnen) heb ik weggegeven. Want als je een ├ęcht ouder meisje bent lees je wel wat anders. Toch is het best grappig om zo'n boekje nog eens door te bladeren en je te verbazen. Ben je de laatste tijd nog wel eens een robbedoes tegengekomen? :-)
Groet van Wieneke
www.hettweededeel.web-log.nl
(Ik zet het er maar even bij, want als je je weblog invult bij 'uw webpagina' komt het toch niet over bij blogger... moppermopper)

marina zei

Pauline, mag ik please please de kostschoolseries hebben? Ik ben de mijne kwijt en heb wat losse deeltjes bij de kringloopwinkel gevonden die door Sophie worden verslonden...

Et in Arcadia ego zei

Dierbare Mevrouw Slot,

Van harte proficiat met Uw verjaardag! Ad multos annos!
Ik ben op uw blog beland door een vingerwijzing van Wieneke en heb, leesverslaafde als ik ben, terstond de Maruca-genesis vanaf 1 september, compleet met alle reacties, gelezen. Ik zal de wordingsgeschiedenis zeker blijven volgen en heb al een paar reacties in petto. (Ik moet me even ontzien wegens een ontstoken schoudergewricht).
Neruda ben ik een jaar of veertig geleden, toen ik in Rome woonde, begonnen te lezen in het Italiaans, inmiddels echter heb ik Spaans geleerd. Zijn gedichten heb ik steeds hogelijk bewonderd, maar van de man Neruda wist ik, eer ik Uw blog frequenteerde, eigenlijk niet veel.
Overtollige boeken gooi ik uit ethische overwegingen nooit bij het oud papier, maar schenk ze deze of gene of breng ze naar de kringloopwinkel; zo vinden ze steeds nog hun weg.
Een vriendelijke groet van Henk

PS: Mijn blogspot houd ik slechts incidenteel bij. Het meeste werk maak ik van
www.henkgrasduint.web-log.nl

Rob zei

Pauline, morgen begint de kinderboekenweek met het thema sub rosa. Je stukje Pauline en het raadsel van de weggegooide boeken zou daar mooi in passen!
Het boek Tieske..ga ik echt lezen..maar eerlijk gezegd lees ik toch liever iets over Pantani!
Groetjes Rob

pauline zei

Ja, robbedoes: dat was het woord dat ik eigenlijk had moeten gebruiken toen het over George ging, uit de vijf! Ik ga je blog eens bekijken, Wieneke, dank.

En ook het grasduinen wil ik wel eens volgen, Henk. Mooi dat je Neruda in het Spaans kunt lezen. Een Spaanse krant: dat gaat voor mij nog wel, maar poezie is (gelukkig) iets heel anders.

Ha, Rob: veel plezier met Tieske! Het loopt met hem vast beter af dan met Pantani.

En Marina: ik bewaar ze voor je. Geheel gratis (maar wel verplicht) krijg je er ook nog een stapel van 'de vijf' en 'de vijf detectives' bij!

marina zei

Yes! Alvast heel veel dank (ook namens de kleine boekenwurmen hier)